Pierwsze wzmianki o kościele pojawiają się w 1418 r. Po zniszczeniu podczas wojen husyckich, następny powstał w XVI w. Po zniszczeniu podczas wojny 30-letniej został odbudowany przez D.P. von Osterberga w latach 1696-1710. Jest okazałą budowlą z centralną nawą z emporami. Do nawy przytyka poprzecznie ustawione prezbiterium. Nawę przykrywa sklepienie z lunetami, a prezbiterium kopuła z latarnią. Całośc otaczają krużganki na rzucie zbliżonym do kwadratu o boku ok. 50 m, przy których stoi 11 kaplic. Do bazyliki prowadzą monumentalne, szerokie schody kamienne składające się z 33 stopni co nawiązuje do wieku Chrystusa oraz piętnastu dodatkowych stopni, które symbolizują wiek Maryi w jakim urodziła Jezusa. Fasada Kościoła posiada bogate dekoracje składające się z wielu figur przedstawiających świętych oraz w górnej części ze sceny koronacji Maryi przez Trójcę Świętą, pod którą znajduje się herb cesarstwa Habsburgów. Elewacja kościoła jest iluminowana rzędami żarówek umieszczonych wzdłuż gzymsów i krawędzi. Wewnątrz kościoła znajduje się bardzo bogate i cenne wyposażenie barokowe. W ołtarzu głównym z 1720 r. umieszczona jest gotycka figurka MB z Dzieciątkiem, zwana Wambierzycką z 2 połowy XIV w. Szczególnie cennym elementem wyposażenia jest barokowa ambona z 1723 r., ołtarze boczne, a także rzeźbione ławy i grupa Ukrzyżowania.
